باید برای مردن آماده بود...

  آنچنان که پایمان را

 برای پایین آمدن از پله ی بالا برمی دارم

 تا روی پله پایین تر بگذاریم...

زمستان گذشته است ....

مرگ گاهی ریحان می چیند...

برای شادی روح خسرو شکیبایی یک دقیقه سکوت کنید!

به کدامین کتاب مقدس سوگند یاد کنم٬

که از یاد عاشقان واقعی ات نخواهی رفت٬

حتی اگر تو را٬ به آخرین صفحات تاریخ تبعید کرده باشند....

                  پریشانم...

          چه می خواهی تو از جانم؟؟!!!

                    مرا بی آن که خود٬ خواهم

     اسیر زندگی کردی...

              خداوندا تو مسئولی

           بر این آغاز و این پایان....

   : پنج وارونه چه معنا دارد؟؟؟

          خواهر کوچکم این را پرسید!

  من به او خندیدم

                  کمی آزرده و حیرت زده گفت: روی دیوار و درختان دیدم

     باز هم خندیدم!

                    گفت : دیروز خودم دیدم...

           مهران پسر همسایه پنج وارونه به مینو می داد....

آن قدر خنده برم داشت که طفلک ترسید

    بغلش کردم و بوسیدم و با خود گفتم:

                                           بعدها وقتی غم

                                                  سقف کوتاه دلت را خم کرد٬

                                    بی گمان می فهمی

                                                                      پنج وارونه چه معنا دارد.....

سوال می کنم؟ آیا کسی به من خندید؟

مدیر مدرسه این را دوباره می پرسید:

سوال می کنم این بار با تمام وجود

 درون مدرسه مان هیچ کس نمی خندید...

از پس شیشه عینک استاد                       سرزنش وار به من می نگرد

  باز از چهره من می خواند                         که چه ها در دل من می گذرد

می کند مطلب خود را دنبال                      بچه ها عشق گناه است گناه

 وای اگر بر دل نو خواسته ای                     لشکر عشق بتازد بیگاه

می نشینم همه ساعت خاموش             در دلم با غم تو دنیایی است

ساکتم گرچه به ظاهر اما                       در دلم با غم تو غوغایی است

مبصر امروز چو اسمم را خواند                 بی خبر داد کشیدم غایب

رفقایم همگی خندیدند                         که جنون گشته به طفلک غالب

بچه ها هیچ نمی دانستند                    که من آنجایم و دل جای دگر

من به یاد تو و آن روز بهار                      که تو را دیدم با جامه زرد

من به یاد تو و آن خاطر ه ها                 یاد آن لحظه که بگذشت چو باد

 که در این وقت به من می نگرد             از پس شیشه عینک استاد

با خیالت خوشم از اول زنگ                  لحظه ای فارق از این دنیایم

زنگ خورده است و مریم تو بیا              تو کتایون برو من می آیم...

تو فعل حال ساده و من ماضی بعید

ای کاش دست خسته "من" تا تو می رسید

من بوده ام٬ تو هستی و ما ..... هیچ وقت و این

یعنی که من سیاهم و یعنی که تو سپید

یک شب که مشق داشتی و خسته بودی و

از ابرهای ذهن تو خمیازه می چکید٬

من هم سرک می کشیدم و پایین دفترت٬

ماندم به این امید که من را ندیده اید

من مانده بودم و همه لحظه ها سیاه

تو مانده بودی و همه سطرها سپید

می خواستم بمانم آن جا ولی نشد

خانم معلم آمد و یک خط سرم کشید

آن وقت خم شد و به تو چپ چپ نگاه کرد

و گفت: دنیا.....از تو بعید است این بعید....

تو هم که پاک جا زده بودی شکستی ام

و ناله های تلخ مرا پاک کن شنید

آن وقت تکه تکه های مرا یک طرف زدی

چشمت به روی لکه ی جا پای من دوید

ده مرتبه جریمه شدی٬.... گریه ات گرفت

من هم دلم گرفت..... ولی هیچ کس ندید...

****

دلیجان های جادویی که از شهری پر از ناقوس می آیند

کلیسا در کلیسا با جسد هاشان پی فانوس می آیند

دو خطی پشت ارابه و خواهرهای روحانی

سیه پوشان طلبکار تبرک ها برای کشف اقیانوس می آیند

کسی با حکم شلاقش فضا را می شکافد تند می راند

عزاداران بی چیزی شبیه زایش ققنوس می آیند

دلیجان حجم سنگین جهان را قطعه قطعه می کشد با خود

و مردان مست چشمک ها به هابیلی ترین کابوس می آیند

فضا پیمای قابیلی در این شبها مسافر می برد تا دور

همان هایی که با ظلمت برای غارت ناموس می آیند

عباراتی خیالی می نویسم اسب و ارابه کجا بودند

همان انسان نماهایی که با نام خدا جاسوس می آیند

مرا این جا شبی خاموش و پنهانی کنار جاده خاکم کن

اگر دیدی دلیجان ها که از شهری پر از ناقوس می آیند

 زندگی وجود دارد...

می گویند زندگی وجود دارد...

احساس سرما می کنم...

می گویند زندگی وجود دارد....

 خواب از سرم می رود. می گویند زندگی وجود دارد!

ببین! چراغی روشن می شود. زمزمه ای شنیده می شود.

یک نفر می دود. فریاد می کشد و مایوس می گردد...

لیکن آن دورها....هزار و صد هزار کودک دیگر زاده می شوند که

پدران و مادران کودکان آینده اند...

زندگی نه به من نیازی دارد و نه به تو احتیاجی دارد...

تو می میری....و مطمئنا من هم می میرم....

اما چه اهمیتی دارد؟!!........

چرا که زندگی نمی میرد...

زندگی نمی میرد...

***

برگرفته از کتاب: نامه به کودکی که هرگز زاده نشد

نوشته اوریانا فالاچی

زندگی کوتاه تر از آن است که به خصومت بگذرد....

و قلب ها...

قلب ها گرامی تر از آنند که بشکنند....

آن چه در زندگی به دست می آید با خنده نمی ماند٬

   و آن چه از دست برود با گریه جبران نمی شود....

و فردا باز خورشید طلوع خواهد کرد٬ حتی اگر ما نباشیم.....

***

دکمه های کنده                  اعتصاب خنده 

یک شکنجه در کنج              ضربه ی کشنده

پله های تاریک                       منطق عفونی

روی میز تحریر                      استکان خونی

یک چراغ روشن                   روی کتف دیوار

گردن شب من                     زیر تیغ انکار

************

در انتهای فرصت خود ایستاده ام....و گوش می کنم...نه صدایی

و خیره می شوم.....نه ز یک برگ جنبشی

و نام من که نفس آن همه پاکی بود...

دیگر غبار مقبره ها را هم بر هم نمی زند....

آیا آن زمان نرسیده است که این دریچه باز شود باز باز باز

که آسمان ببارد

و مرد بر جنازه مرده خویش

زاری کنان نماز گزارد؟؟؟؟؟؟؟؟

***

آیا صدای قلب خود را شنیده ای؟؟؟

آن جا کسی همیشه به دیوار می زند....

در پشت انفرادی قلبم پرنده ایست...

آن جا کسی همیشه به دیوار می زند.....

********

به گزارش پارسینه،  برنادت دختری از روستاهای فرانسه و از خانواده ای فقیر بود که مدعی شد مریم مادر مسیح را می بیند و با او گفتگو می کند. عده ای به او ایمان آورده و عده ای دیگر او را دروغگو خواندند ولی حرف های برنادت که از طرف مریم مقدس بیان می کرد و به همه مردم روی زمین پیامهای خوب زیستن را ابلاغ می نمود حتی اسقف کلیسای آن جا را نیز بر آن داشت تا به برنادت ایمان آورد.

برنادت در طول زندگیش معجزات بسیاری از جمله شفای بیماران لاعلاج انجام داد و سرانجام در سال ۱۸۷۹ درگذشت. و حالا پس از ۱۲۷ سال مقامات کلیسایی که وی در آنجا دفن شده بود بدن او را بیرون آوردند و دیدند که جنازه اش نپوسیده است و این محل امروز محل زیارت مسیحیان شده است.

در برابر قدرت خدا فقط می شود سکوت را زمزمه کرد.....

همین!

شروع ذبح زمان دفن و کفن تو با من

شکوه تیغ خیانت در حوالی گردن

حدود ساعت یک در پزشک قانونی

نگاه صامت من بر ملافه خونی

حقوق مکفی پرونده خود آزاری

به شعر ساکت نقره......سرایت هاری

*************** 

الهام جون:

این شعر و از فیلم سینمایی سربازان جمعه

شاهکار استاد مسعود کیمیایی نوشتم.

نمی دونمم شاعرش کیه؟؟

 این و باید از خود استاد کیمیایی پرسید.

شایدم خودشون سرودن....

              چند قدم برداریم....

 یک...دو...سه....

   هشت...نه...ده....

چه قدر مهربان تر شده ای

   حالا که از هم بیست قدم دور شده ایم!!!!....

در آستانه فصلی سرد...

 در محفل عزای آینه ها

     و اجتماع سوگوار تجربه های پریده رنگ

   واین غروب بارور شده از دانش سکوت

      چگونه می شود به آن کسی که می رود این سان

         صبور

              سنگین

                  سرگردان...

                     فرمان ایست داد؟!!!...

در کوچه باد می آید...

    کلاغهای منفرد انزوا

در باغ های پیر کسالت می چرخند

 و نردبام

             چه ارتفاع حقیری دارد...

                    چه ارتفاع حقیری دارد!

    زمان گذشت و ساعت چهار بار نواخت

  و ما مثل مرده های هزاران ساله به هم می رسیم

                        و

 آن گاه خورشید

     بر تباهی اجساد ما قضاوت خواهد کرد...

این وبلاگ برای همیشه بسته می مونه...

تو این وبلاگ پست جدیدی نوشته نمی شه...

از کسایی که جزو پیوندای من بودن و من دیگه بهشون سر نمی زنم عذر می خوام....

تو نت دنبالم نگردین...چون دیگه نمی خوام بیام نت...

اگرم دیدین آنلاینم هیچ پی امی برام نفرستین...

چون همه آی دی هامو بین دوستام پخش کردم و خودم دیگه ازشون استفاده نمی کنم...

اگه از من بدی دیدن حلال کنین...

خدانگهدار برای همیشه

دختری از جزیره سنت هلن

صدای آخرین لحظات زندگی می آید

در همه جنگل پیچیده است...

آسمان غمگین شده

آه٬ پرندگان دیگر نمی توانند پرواز کنند!!!

«هرمان ملویل»

کدام اندوهت را بگویم؟

نبودنت٬ یا در بند بودنت را...

مرگ بهشت است٬

وقتی زندگی برایم جهنم باشد...

امروز روز تولدم

کاش روز مرگم بود

...

چه قدر خوب است انسان ها پشت میله ها هم انسان باقی بمانند.

در پشت میله ها انسان ها چیزی ندارند که آن را از دست بدهند.

در پشت میله ها تصور ذهنی ما در مورد وقت از بین رفته است.

دقیقه ها ما را به ابدیت تبدیل کرده بودند.

سرنوشت مضحکی در انتظارمان بود. آنها گوش هایشان کر شده بود و چشم هایشان باز...

اما نه هر کسی که چشم دارد بیناست!..

به نقل از: سیمای زنده به گوران

   این جا تاریک است...

کسی اشک های من را

   نمی بیند...

* 

 گوئی که کودکی در اولین تبسم خود پیر گشته است

 و قلب این کتیبه مخدوش

   که در خطوط  اصلی آن دست برده اند

 به اعتبار سنگی خود

      دیگر احساس اعتماد نخواهد کرد...

         شاید که اعتیاد به بودن

   و مصرف مدام مسکن ها

    امیال پاک و ساده وانسانی را

 به ورطه زوال کشانده است...

     شاید که این روح را

 به انزوای یک جزیره نامسکون

  تبعید کرده اند...

 شاید که من صدای تو را خواب دیده ام.....

 شاید....

 اگر خواستم که خودم را

    روی سیمهای خاردار بیندازم...

و اگر خودم را به منطقه ممنوعه برسانم

و اگر بخواهم

که شما را از بین بروید و محو گردید.....

 این خدمت در خور توانایی تو خواهد بود....

         خوب تصمیم بگیر.....

 ما کنون در حفره ای هستیم

       که از طرف خداوند نفرین شده است....

 تو هم در حال خفقان هستی....

       به یقین تو آزاد می شوی....

     به خانه باز می گردی...

 نزد خواهر و مادرت خواهی رفت....

    و تو به یاد نخواهی داشت

  که من چگونه روی سیمهای خاردار

       سر به پایین آویزان بودم....

برگرفته از کتاب نگهبان - یو. دانیل - ۱۹۶۶

می خواهم قصه ای برایتان بگویم....

       قصه ای تنها در یک خط

        پسرکی پر هیاهو

          که اکنون مرد خسته ای شده و

 آرزوهایش را باد برده است...

 و قصه ای دیگر درست به همان گونه:

  کافه هایی بودند پناهگاه دلتنگی ها

        که خاصیت خود را از دست دادند...

و قصه سوم....

        قصه ای دنباله دار....

           زندگی بود که هنوز هم هست

      اما...

         خالی خالی خالی......